Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
In a big big world...
In a big big world...

Description




My Links

* Home
* My Profile
* Weblog Archives
* Friends

Over Stephen Hawking en onbegrijpelijke zaken

Een paar weken geleden heb ik echt een prachtige film gezien op Netflix: The Theory of Everything. Prachtig! Een verromantiseerd verhaal over het leven van Stephen Hawking.

Je weet wel die wetenschapper die iets met black holes ontdekt heeft, dat hij later weer verlegd heeft en allemaal moeilijke dingen heeft gezegd over dingen waarvan ik het bestaan niet af weet... op dit moment is het me nóg onduidelijker waar hij mee bezig is.

Tijdens zijn studie kwamen ze er al achter dat hij ALS heeft, een ziekte waardoor je spieren het opgeven. Iets met zenuwen en spieren... ingewikkeld, men is er nog niet achter hoe het komt en kunnen het helaas ook nog niet genezen.

Stephen kreeg in dezelfde tijd als zijn diagnose (op de universiteit van Cambridge) een relatie met Jane, met wie hij (ook al kon hij op het laatst niet meer lopen en zat hij al lang in een rolstoel) 3 kinderen gebakken heeft. Jane heeft voor hem gezorgd, (het is haar verhaal, dus uiteraard komt zij er goed uit...) maar uiteindelijk zijn ze toch gescheiden en heeft Stephen al kwijlend en in die electrische rolstoel toch nog via zijn hight tech spraakcomputer "I do" gezegd tegen een zuster die hem verzorgde.

En zeg nou eerlijk... onbegrijpelijk allemaal. Die zwarte gaten, die verschrikkelijke ziekte, die kinderen bakken terwijl je denkt "hoe-zit-dat-daar-beneden-dan" én dat getrouw. Maar vorig jaar, 2016, op 1 december heeft meneer Hawking (hij had Sir kunnen zijn, maar hij wilde niet) een open brief geschreven aan The Guardian. En daar schrijft hij heel begrijpelijk dat we om ons heen moeten kijken naar waar de meerderheid voor stemt: Brexit, Trump... ondanks alle tegengestelde adviezen van experts en toonaangevende celebrities. "De" mensen zijn het zat. Ze zitten niet te wachten op Mandela (hoop), maar op daden.

Dankzij moderne communicatiemiddelen (er zijn meer mensen met een telefoontje dan mensen met toegang tot schoon drinkwater) weet je wat er in de wereld speelt. Zie je Brangelina scheiden, zie je de fantastische huizen in Hollywood van binnen en zie je dat je vrienden een fan-tas-tisch leven hebben.

Maar mensen vergeten het grote plaatje. De enige die iets aan jóuw situatie kan veranderen, dat ben jij.

En de mensen die het grotere plaatje wel zien, zijn eigenlijk verplicht de mensen die dat bewustzijn nog niet hebben, te begeleiden om die zelfontwikkeling aan te gaan.

Stephen zegt: "We now have the technology to destroy the planet on which we live, but have not yet developed the ability to escape it. Perhaps in a few hundred years, we will have established human colonies amid the stars, but right now we only have one planet, and we need to work together to protect it. To do that, we need to break down, not build up, barriers within and between nations. If we are to stand a chance of doing that, the world’s leaders need to acknowledge that they have failed and are failing the many. With resources increasingly concentrated in the hands of a few, we are going to have to learn to share far more than at present."

Papegaaitje leef je nog? Ja meneer Trump, met het aanvaarden van jouw functie, op dat al dan niet volle plein, heb je een verantwoordelijkheid op je schouders genomen die je helemaal niet wilt. Want jij bent gewend om mensen klein te houden. En geef je eens ongelijk. Dat heeft je tot nu toe echt prima resultaten opgeleverd.

Het is alleen zo jammer dat alle mensen die de USA weer great willen maken uiteindelijk van een koude kermis thuis komen. Want meneer Trump lijkt niet het besef te hebben dat het aan de andere kant ten koste gaat van andere zaken/landen/de wereld/de planeet. Hij snapt denk ik niet goed wat meneer Hawking uit probeert te leggen... want zoals Lee Towers zingt: "This is the moment" (of was het Rene Froger? Al die mannen met dat gekke haar ook...)

Daarom probeer ik op mijn manier mensen bewust te maken van het feit dat wij het dan maar op moeten knappen. Doe eens iets voor een ander, organiseer je eigen leven, wees het allerbeste voorbeeld voor de volgende generatie (en omdat ik mezelf niet als een best voorbeeld zie, plant ik me maar niet voort), zuig alle informatie op voordat je anderen of iets tekort doet met jouw mening, leer anderen dingen zodat zij verder komen, probeer bewust met grondstoffen en mensen om te gaan, realiseer je hoeveel je neemt en geeft.... en geef daar het goede voorbeeld in... Ik doe mijn best, doe je mee? Het artikel vind je trouwens hier: ARTIKEL THE GUARDIAN

Posted: 16:44, 18/2/2017
Comments (0) | Add Comment | Link

To hobby or to hobbystop?

"En? Hoe gaat 't?" zegt de een. "Druk, druk, druk" tettert de ander terug in de telefoon. Ik denk dat naast "waar ben je?" dit een van de meest gezegde teksten is in mobiele telefoontjes van tegenwoordig.

 

Ook ik ben "druk, druk, druk", maar ik zou toch zo graag een hobby willen. Iets waar je je in kunt verliezen, waarmee je kunt ontspannen. Iets waardoor je alles vergeet, waarvoor je dingen aan de kant zet, waar je volop van kunt genieten en alle dingen waar ik zo jaloers op ben bij anderen. Het moet iets zijn wat ik al wel een beetje kan, want oefenen en het gaat niet... zo'n doorzetter ben ik dus niet. Iets leuks, wat je ook met andere mensen kunt delen, maar waar niet zoveel druk op zit, wat altijd kan, overal en altijd. Iets waardoor je meer plezier in 't leven krijgt, energie zelfs.
Dat als je dat even gedaan hebt, je weer even vooruit kunt.

 

Sporten? Ik ben lui. En onhandig. Dat zijn al de grote tegens. Het is wetenschappelijk bewezen, dat als je sport er een stofje (endorfine) wordtaanmaakt waar je blij van wordt. En uiteindelijk kun je daar verslaafd aan worden. Hardlopers schijnen dat te hebben, maar vast ook andere mensen met andere sporten. Jezelf en anderen overwinnen en daar een euforisch gevoel aan overhouden... zoiets is het waarschijnlijk. Hoe fijn is dat stofje als je elke keer weer die sportkleren uit de was moet trekken (haastend), in een tas moet gooien (haastend), op weg moet gaan (haastend), om moet kleden (ook haastend), je ding moet doen, totdat je je kapot zweet, er niet meer uit ziet, je tóch die ene leuke jongen tegen het lijf loopt terwijl je je stinkend met vlerkharen af staat te beulen en het vaker níet dan wel lukt? Dat het een bak geld én tijd kost, die een 'druk, druk, druk'mens als ik eigenlijk niet heeft. Niet leuk genoeg dus om er tijd voor te maken. Tenzij met een vriendinnetje die gemotiveerd is (niet té natuurlijk) én waar je leuk mee kunt bijkletsen.

Hardlopen, fietsen, huppelklasjes, zwemmen, bokatea, yoga, ik heb 't allemaal al geprobeerd. Maar: niet leuk genoeg om er tijd voor te maken. Daarbij kost het allemaal een bak geld. En dan zit ik liever op het terras, mét vriendinnetje, dat geld, in de zon én in die tijd.

 

Extreme dingen? Uit vliegtuigen springen, klimmen, autoracen, ijsduiken, surfen, veldrijden, kickboksen, basejumpen, zoveel mogelijk piercings nemen... wederom te lui, te onhandig en daarbij ook: te weinig guts.

 

Brave dingen en handarbeid: postzegels verzamelen, kerstkaarten maken van theezakjes, kantklossen, sieraden knutselen, bikini's pimpen, huizen restylen, op de kinderen van de buren passen, koken, figuurzagen, kaarsen druipen, piano spelen, steenhouwen en de trend van nu: taarten bakken, of van die kekke cakepops ofzo. Dit zijn wel dingen waar je ook nog eens geld mee zou kunnen verdienen (plus), die je met anderen kunt doen (plus) en die relatief dus weinig geld kosten. Maar goed, had ik al gezegd dat ik onhandig ben? En ik daarbij niet van kinderen hou. En ik weet nog niet zo goed of m'n endorfinespiegel net zo piekt van een peruaanse postzegel uit 1898 als van kickboxen.

 

Kortom... Er is niets waar ik (de kans op) eetafspraken voor verplaats, dat zo leuk is om er een bak geld aan uit te geven, waar ik het doorzettingsvermogen voor heb dat ik denk aan het eindresultaat. Dus ondertussen staan die hardloopschoenen, weblog, piano's, leesboeken, gitaar, boksplannen, kookboeken, mountainbike, cd's en zonnenbank te verstoffen en kruip ik lekker met een wijntje en m'n laptop voor de reisresearch op m'n balkonnetje...

 

Daar word ik ontspannen van... maar eerst ff Facebook checken...

 


Posted: 21:38, 21/5/2012
Comments (0) | Add Comment | Link

Ik vraag me toch af....

Ben ik de enige die zich zoveel dingen afvraagt? Van kleine dingen als "waar komen die kleine pijntjes die je soms in je botten voelt vandaan?", 'wie zorgt er in hemelsnaam voor al die files?', 'zijn er wel mensen die die er aan werken?', naar grotere dingen als "HOE HAALT'ie 't in z'n hoofd?",

kun je je voorstellen dat dit:   dezelfde man is als dit:  maar dan 10 jaar verder?

Van die dingen... Ik ga 't toch maar eens opschrijven en oefenen met schrijven... wie weet wordt het eens wat...


Posted: 14:14, 16/4/2012
Comments (0) | Add Comment | Link

Je zou er eens wat mee moeten doen...

M'n collegakamergenoot van dat moment is m'n beste vriend. Zij is m'n uitlaatklep en uitlaadklep, m'n klankbord, m'n dagboek, m'n bewaker van geheimen, m'n geweten... kortom... zij weet alles van mij.

 

Ik heb heel veel geluk gehad met al m'n collegakamergenootjes, especially met deze. Ondanks het leeftijdsverschil (ik wil nog steeds 26 zijn en zij voelt zich vast ergens tussen de 31 en 38, ondanks het kekke leesbrilletje dat ze sinds dit Wkend gebruikt) zitten we erg op een lijn. We kunnen het over alles hebben; bazen met buien, relaties met vriendjes, gedoe met ouders, de beste recepten... maar uiteraard ook gewoon roddelen over die vrouw van Fanta met haar hoge hakken en bijzonder goede figuur (die móet dan wel een kutkarakter hebben).

 

Gisteravond haakte de chefkok die ons had uitgenodigd voor de biefstuk aan de keukentafel af en moesten we het met z'n tweeen doen. Dan maar samen op het terras met een wijntje... Geen probleem voor ons, zeker niet na zó'n dag... genoeg te bespreken...

Heb jij dat ook, dat je soms de beste vrienden die je eens in de x-time spreekt niet zoveel te vertellen hebt, terwijl je degene die je meer ziet dan je lief de hele dag bezig kunt houden met jóuw leven (en zij met die van haar)? Nou zo dus...

 

Enfin... we hadden 't over ambities en dromen... later als we groot zijn... Lief en ik willen reizen.. en foto's maken... tijd voor een reisboek met foto's en mijn teksten... Yeah right... Er schijnen mensen geld mee te verdienen. Wauw.. hoe leuk zou dat zijn. Maar met mijn dosis zelfwantrouwen moet er eerst aan gewerkt worden. Dus hierbij... Oefenen... kop en staart... inhoud... woordenschat (gelukkig bestaat er Wordfeud)... regelmaat...

 

Vanaf nu dus: 't grote oefenproject! Komt dat zien! Of eigenlijk liever niet, eerst een Btje anoniem... want ik ben niet de enige.. en ik ga liever stilletjes op m'n bek.... Om daarna te skitteren!


Posted: 08:14, 29/9/2011
Comments (0) | Add Comment | Link